Op wedstrijdgebied zet het jaar zich goed verder. Onlangs nam ik voor de eerste keer deel aan de wedstrijd "Ocean Geographic Pictures of the year awards" in Australië. Ik behaalde er de eerste plaats in de categorie "creative vision" met een foto van enkele waterlelies in Snell's window. Een tweede plaats won ik in de categorie "music and pictures" met een audio visuele presentatie over de Westkaap in Zuid-Afrika. Tot slot behaalde ik nog een eervolle vermelding in de categorie "seascapes" met een foto die ik nam in False bay, Zuid-Afrika.

Van 22 tot 27 november vond het Wereldkampioenschap Onderwaterfotografie van de CMAS plaats in Mexico. Om geselecteerd te worden moesten de afgelopen twee jaren wedstrijden gewonnen worden, want enkel de beste fotograaf mocht mee. Dit jaar hadden we echter geluk, want Wallonië stuurde geen afvaardiging waardoor de Vlamingen twee ploegen konden sturen. Samen met fotograaf en vriend Luc Rooman en onze twee modellen Brigitte en Liane  reisden we af naar La Paz. Een week op voorhand, om te oefenen en voorbereid te zijn op het echte WK.  Liane had nog nooit model geweest en had slechts 150 duiken. De voorbereidende week  zou wel eens van pas komen, dacht ik. Na een heleboel uitleg over hoe en waar een model moet "hangen" sprongen we het water in bij Los Islotes.  Die plek is bekend om zijn Californische zeeleeuwen. Na enkele oefenfoto's nam ik onderstaande foto. Wat een talent! Ik wist meteen dat het goed zat met Liane.

Die zeeleeuwen was een ander paar mouwen: stil hangen was er niet bij, maar speels om je heen vliegen en komen knabbelen aan vinnen en fotomateriaal vonden ze wel leuk. Eentje leek zelfs op een puppy hondje. Die kwam zich zo voor de camera neervleien.

Alhoewel onderstaande foto doet vermoeden dat ze agressief zijn, was er toch eerder sprake van speels gedrag. Waarschijnlijk zag dit dier zijn reflectie in mijn glazen domepoort.

Enkel voor de mannetjes was ik wat op mijn hoede. Die waren veel groter en kwamen soms nogal dreigend over.
 Dat doen ze door met opengesperde mond of bellenblazend tot vlak voor de lens te zwemmen.  Zo beschermen ze hun kroost en zorgen ze ervoor dat geen ander mannetje de vrouwtjes het hof komt maken.

Op het Fang Ming wrak hadden we ook mooie groothoek gelegenheden.  De zichtbaarheid was er vrij goed en er konden ook foto's van de binnenkant gemaakt worden. Liane moest soms de stroming trotseren om ergens bovenaan in de foto terecht te komen. Geen gemakkelijke opgave!

Mijn idee was om onderstaande foto te maken tijdens de wedstrijd, daarom hebben we op deze plek - vooraan onder de boeg- heel wat tijd besteed.

Dat plan zouden we ook uitgevoerd hebben als we tijdens de wedstrijd onderstaande schildpad niet waren tegengekomen. Na 10 minuten meezwemmen met het dier, was mijn luchtvoorraad bijna op.

We hebben vooral erg moeten zoeken naar macro leven in La Paz. Het was een hele uitdaging om iets te vinden. Dat zou je niet afleiden uit onderstaande foto's. Na 9 dagen duiken vond mijn buddy onze eerste naaktslak. Het was de eerste duik op de eerste wedstrijddag.

Met drie top tien plaatsen deed ik het nog niet zo slecht, maar de verwachtingen lagen toch iets hoger. Een medaille in één van de vijf categorieën zou nog beter geweest zijn. De organisatie liet te wensen over, maar de sfeer onderling in onze ploeg en met andere teams zoals Nederland en Mexico was prima. We hebben ons geamuseerd van de eerste tot de laatste dag en dat kan geen enkele medaille vervangen!

Meer foto's vind je hier. De foto's uit de top 10 staan hier.

Vorige maand stond in het teken van vakantie en dus trok ik voor de tweede keer richting Zuid-Afrika. Deel 1 vind u in het archief  hier aan de rechterzijde van deze pagina  wanneer u op 'maart 2016' klikt.   Waarom ik terug naar de West-Kaap trok was voor mij erg duidelijk: een mooie streek, lekker eten en drinken en vooral een prachtige onderwaterwereld! Maar vooraleer ik naar de kust ging, trok ik landinwaarts richting Inverdoorn wildpark.

Inverdoorn ligt op een dikke twee uur rijden vanuit Kaapstad en het landschap op de weg er naartoe was al indrukwekkend, dus hier en daar stopte ik om een foto te maken. Het park beschikt over verschillende accomodaties, maar ik koos voor een overnachting in een tent. Nu ben ik vroeger wel af en toe wel gaan kamperen, maar dit was toch de eerste keer dat ik een bed en badkamer  in de tent ter beschikking had!

Voor het avondeten trokken we er al meteen op uit voor een drie uur durende rondrit tussen de Afrikaanse leeuwen, Zebrapaarden, Gemsbokken, Springbokken, Wildebeesten, Buffels, Neushoorns, Nijlpaarden, Giraffen, Struisvogels en andere wilde dieren.

Bij zonsondergang kregen we een glaasje wijn aangeboden om daarna terug naar het kamp te rijden en er van een heerlijk braai (barbecue) te genieten.

De volgende ochtend kregen we opnieuw een drie uur durende tocht voorgeschoteld en konden we de Jachtluipaarden zien lopen.  We stapten uit en voelden ons klein bij de Giraffen en we troffen knuffelende Wildebeesten aan.

In wildparken zoals Inverdoorn tref je niet echt wilde dieren aan in de letterlijke zin van het woord. Het is en blijft een hele grote dierentuin waar dieren gevoederd worden en er ook een afrastering staat. Maar het is echt een leuke belevenis en voor vele mensen een kans om de dieren eens van dichtbij te zien in een natuurlijke omgeving. De passie voor de dieren die onze gids toonde en de manier waarop hij erover vertelde riep alleen maar respect op. Met een goed gevoel en een pak foto's op het geheugenkaartje reed ik dan ook het park uit richting Simon's Town.

Simon's Town is een klein stadje aan de oostkust van het schiereiland met uitzicht op False Bay. De laatste dagen van mijn vorige reis was ik hier komen duiken en vond er een uitbundige en kleurrijke onderwaterwereld. Ik dook er tussen het kelp met de Gevlekte zevenkieuwhaaien en bij Patridge point met de speelse Kaapse pelsrobben. Ook dit jaar waren die van de partij, al was de zichtbaarheid op sommige momenten  een stuk slechter.

In deze periode van het jaar staat er vaak een stevige wind uit het zuidoosten en die waait dan recht in de baai binnen. Geen goed nieuws voor de zichtbaarheid dus en wat vooral parten speelt bij het fotograferen is de enorme deining. Ook op diepte word je vaak heen en weer gewiegd.  Wanneer de wind dan enigszins wat temperde greep ik mijn kans om zowel van de kant als met de boot er op uit te trekken en het water in te springen om de kleurrijke riffen van False bay te fotograferen.

Wanneer de wind het duiken verhinderde, deed ik een uitstap naar de wijnstreek. Vooral Franschhoek kon me wel bekoren met zijn mooie gebouwen en riante wijndomeinen.

En dan het hoogtepunt van de reis: de trip naar de Blauwe  haaien! Dat was iets waar ik naar uitgekeken had omdat ik ze nog nooit eerder gezien had. Om deze prachtige dieren te zien moet er wel ver uit de kust gevaren worden en dat was er bij de eerste poging teveel aan. Na 21 kilometer besloot de schipper terug te keren omdat het weer slechter dreigde te worden. Gelukkig kreeg ik enkele dagen later wel een herkansing en bij een kalme zee op 32 kilometer uit de kust, lag ik op 10 meter diepte tussen een groep Blauwe haaien.

Die werden gelokt met "chum", een smurrie van visafval. Langs alle kanten werden we belaagd, maar verder dan enkele rakelinkse passages en hier en daar een vriendelijk duwtje ging het gelukkig niet. Een droom voor elke duiker om deze  dieren van zo dichtbij te mogen bewonderen.

Al bij al was dit geen echte duikreis, maar eerder een combinatie van land- en duikavontuur. Omdat de wind vaak te sterk was, kon er niet altijd gedoken worden.  De duikomstandigheden zijn zelfs al zwaar genoeg bij goed weer! Maar aan land is er genoeg te beleven. En zo moet je mijn inziens Zuid-Afrika bekijken: beide biotopen zijn een bezoekje meer dan de moeite waard!
Meer foto's vind je in dit album!

We hadden het al even gepland en nu was het zover: enkele dagen op bezoek bij onze Nederlandse vrienden Jeroen en Marlène. Die wonen even buiten Amsterdam bij Landsmeer in een prachtige landelijke omgeving.  Ook zij hebben zoals elke rechtgeaarde Nederlander een bootje bij de tuin liggen waarmee we een uitstapje maakten tot op de grachten van Amsterdam. We moesten langs enkele sluizen varen en hier en daar konden we net onder de bruggetjes door met de boot.

Langs een wirwar van kanalen kwamen we steeds dichter bij onze bestemming. Het landschap wisselde sterk af: soms bevonden we ons tussen de watervogels en op andere momenten zagen we prachtig aangelegde tuinen.

De kanalen werden steeds groter. Bij een appartementsgebouw viel mijn oog op enkele kleurrijke parasolletjes en naast een aangemeerd schip zag ik enkele cannabisplantjes op een kleiner bootje. Volgens onze vrienden is dit in Nederland beperkt toegelaten voor eigen gebruik. 

Naarmate we de stad naderden werd het steeds drukker. Op het IJ lag er zelfs een cruiseschip bij de kade.

Tijdens de lunch hadden we een mooi uitzicht op een replica van een voormalig VOC-schip. Enkele kleinere schepen die aangedreven werden door  bemanning met roeispanen passeerden de revue .

In hartje Amsterdam werd het pas echt druk. Het was prachtig om over de grachten te varen en de stad op deze manier te bezoeken.

De zon kwam tevoorschijn en het leek wel of iedereen op of langs het water vertoefde. Hier en daar waren er enkele eigenaardige dingen te zien, zoals het bootje in de vorm van een klomp.

Amsterdam is ook bijzonder qua architectuur. Prachtig gerestaureerde gevels en moderne gebouwen met speciaal gevormde structuren geven de stad een internationale uitstraling.

Door de drukte op het water moesten we  af en toe wachten bij de nauwe passages.

Het werd stilaan tijd om terug te keren en langzaam maar zeker vaarde onze schipper terug langs de polders richting Landsmeer. Het was een boeiende uitstap in het gezelschap van een uiterst charmante gastheer en gastvrouw. Bedankt Jeroen en Marlène!

Het was even stilletje hier op mijn blogpagina. Dat kwam omdat ik in Zuid-Afrika was.  Met de huurauto reisde ik door de West-Kaap naar Kleinbaai om er te gaan kooiduiken met de Witte haai. Daarna bezocht ik het Plettenberg  wild reservaat in het hart van de Tuinroute. Na een tussenstop in Kaapstad ging ik nog drie dagen duiken in Simonstown. Ik zwom met  zeehonden en Gevlekte zevenkieuwshaaien, een unieke ervaring!

Maar ook het kleine leven kon me enorm boeien. Ik heb slechts twee duiken met de macrolens gefotografeerd, maar vond er kleurrijke vissen en naaktslakken in overvloed. De deining moest ik er wel bijnemen. Enkele slakken herkende ik uit de Zeeuwse wateren, zoals Limacia clavigera.

Hier staan nog meer foto's!

Het is stilaan tijd om eens terug te blikken op het voorbije jaar. Een jaar met ups en downs, met mooie maar ook triestige momenten. Kortom: een jaar zoals de meesten onder ons het wel zullen beleefd hebben. Ik heb geleerd om niet teveel energie te verspillen aan de negatieve kanten en zoveel mogelijk positief te denken. Dat valt niet altijd mee, maar het is een les geweest die ik opgepikt heb op verschillende - soms afgelegen - plekken in de wereld. Veel mensen die ik ontmoette hebben het slechter dan wij. Toch zie je vaak vrolijke gezichten en zijn ze gelukkig met wat ze hebben. Iedere keer als ik terug kom van zo'n verre reis kan ik alles terug behoorlijk relativeren. Spijtig genoeg blijft dat gevoel niet lang hangen en draai ik al vlug terug mee in de mallemolen van onze maatschappij. Het is daarom dat mijn voornemens voor het nieuwe jaar al klaar liggen: ik moet meer gaan reizen! Dat laatste kan ik u alleen maar aanraden ;-)

Gisterenavond was het zover: we zouden eindelijk te weten komen wie er in de prijzen ging vallen bij de Hugycup die eerder dit jaar doorging bij Puerto Galera in de Filipijnen. De Hugycup is een wedstrijd voor onderwaterfotografen en -videografen, die georganiseerd wordt door Danny van Belle, een bekende landgenoot en gerenommeerd onderwater cineast.  Deze  duikreizen staan altijd in het teken  van foto- en videografie en er is steeds een kameraadschappelijke sfeer onder de deelnemers. De hoofdsponsor is Hugyfot (en Greenforce), vandaar de naam Hugycup. 
Voor het eerst sinds het ontstaan van de wedstrijd werd er een limiet gelegd op de nabewerking van de foto's. Enkel contrast, saturatie, verscherping en zweefvuil wegclonen was toegestaan en  foto's uitsnijden was slechts voor tien procent  van de originele grootte toegelaten
Hieronder vind je al mijn  foto's  die ik instuurde en de behaalde resultaten in de 6 categorieën. Er mochten drie foto's per categorie ingediend worden en één portfolio:

Een duiklamp van Greenforce of een behuizing van Hugyfot moesten in beeld zijn. Opnames in het zwembad waren toegestaan.

3de plaats

Bij de eindstand, waarbij alle categorieën meetelden, behalve de Greenforce en Hugyfot categorie, werd ik vierde. Net geen podiumplaats dus. Maar ik mag zeker niet ontevreden zijn met drie eerste plaatsen. Proficiat aan alle andere winnaars en bedankt aan de sponsors!

Vorige week verkeerde ik in hogere sferen. Niet alleen figuurlijk,  ook letterlijk: op 968 meter om precies te zijn. Ik ben er gaan duiken in twee bergmeren, die tot ver over de Oostenrijkse grenzen bekend zijn. Het Fernsteinmeer is het grote broertje van het Samerangermeer, maar beide zijn ze niet dieper dan 15 meter.

De zon schijnt niet altijd in Tirol en dat hebben we mogen ondervinden. Toch waren er momenten dat de hemel uitklaarde en mooie zonnestralen het water doorkliefden.

Het Samerangermeer is op sommige plaatsen overwoekerd met Slijmalgen. Dat klinkt niet echt smakelijk, maar in werkelijkheid is dit heel mooi om te zien. Het lijken net slierten van watten, die gedrapeerd zijn over takken en boomstammen.

Boomstammen liggen hier en daar als in een mikadospel over mekaar  gegooid. De zichtbaarheid in het Samerangermeer is enorm ver.

Bij gebrek aan model - mijn buddy is zelf fotograaf- plaatste ik de camera op een statief en zette het toestel op interval. Om de 20 seconden nam het toestel een foto, dus was het een kwestie van op tijd in positie te hangen. Model spelen is vermoeiend, maar loont wel, omdat de fotograaf weet waar hij moet hangen ;-)

Meer foto's vind je hier in dit album.

Het is hier afgelopen maand stilletjes geweest op mijn blogpagina. Niet omdat ik niet meer in het water gelegen heb, maar wel omdat ik juist heel veel gedoken heb. In Raja Ampat dan nog wel. Het was een stille droom van me om nog eens terug te keren naar de plek waar ik twee jaar geleden mijn tocht op de Ondina beëindigde. De laatste dagen van die reis waren we aan de westkant van West-Papoea in een streek terechtgekomen die bekend staat om zijn enorme biodiversiteit onder de waterspiegel. Waarschijnlijk zelfs dé plek op aarde met de meeste variëteit aan zeebewoners. Het waren de mooiste duiken die ik in de afgelopen twintig jaren gemaakt had. En nu, twee jaar later, kwam de droom uit. Na een lange en vermoeiende reis kwam het paradijs in zicht.

We verbleven op een klein mooi eilandje, Pulau Pef genaamd, met hierop enkel een resort dat nog maar drie jaar geleden werd gebouwd door de Zwitserse Maya Hadorn. Ze heeft er een pareltje van gemaakt: zeven ruime bungalows, een goed gerund duikcenter, een uitstekende keuken en heel vriendelijke medewerkers maakten het geheel tot een onvergetelijke ervaring. Om nog maar te zwijgen van de prachtige zonsondergangen die we af en toe voorgeschoteld kregen.

De duiken werden geleid door het Zwitserse koppel Armin en Sabine die niets aan het toeval overlieten. Alles was tot in de puntjes geregeld en tezamen met de uitstekende lokale gidsen vormden zij een geolied team: Raja4divers. Elke duik was een feest voor het oog. Alle onderwaterfoto's staan op deze pagina.

De afgelopen weken was het stilletjes hier op mijn blog. Dat kwam omdat ik naar Indonesië  afgereisd was, meer bepaald naar Noord Sulawesi. De eerste week verbleef ik in het Tasik Ria hotel vanwaar we met een comfortabele dagboot naar het Bunaken Nationaal Park vaarden.  De meeste duiken deden we rond het eiland Bunaken dat omzoomd was met diepe drop offs.  Soms zagen we adelaarsroggen en rifhaaien, maar die waren moeilijk te benaderen. Schildpadden daarentegen lieten zich makkelijker fotograferen. Tenminste als de stroming het toeliet. Soms kon die zo krachtig zijn dat foto's nemen niet mogelijk was.

De wateren rondom Manado zijn echter ook prachtig  om macro opnames te maken. Op het huisrif vond ik dit mooie hengelaarsvisje.

Bij Lembeh was het één en al macro, al moet ik toegeven dat er wel mogelijkheden zijn om mooie groothoekhoekopnames te maken. Ik kwam er niet aan toe, want er waren héél veel kleine creaturen te fotograferen. Vooral de nachtduiken waren geweldig.  Nieuwsgierige pijlstaartinktvisen  kwamen behoedzaam voor de lens poseren.

Mijn favorietjes waren de pygmeezeepaardjes. Met slechts een halve centimeter grootte en hun mooie camouflagekleuren waren ze moeilijk te vinden. Gelukkig hebben de gidsen een geoefend oog. Neem gerust eens een kijkje in het album. Ik hoop dat je bij het zien van de foto's ook zin krijgt om de wondere onderwaterwereld van Noord Sulawesi te bezoeken. Voor mezelf krijgt deze plek een plaats in mijn top drie.

 De voorbije weken vertoefde ik in warmere oorden. Voor de tweede keer bezocht ik Bali. Het volledige album vind je onder "fotoalbum" bij  "Bali april 2013".